Michelin pngMichelin mems 4 728x90 april26  advertisement

MASON BLACK – OFF ROAD SECTION THE SANTA ELENA RAVINE COSTA RICA

Img 65 September 2026  OFF ROAD SECTION 1-FR-English-NL-footer

Chaque mois, une nouvelle histoire, un pays différent, des machines différentes !

Les vieilles machines, la montagne et une amitié forgée au Costa Rica

Da8c38ee 9455 46ee b5f0 ba6e172708f5

Image- creation R.E.News© via IA chat GPT

Au Costa Rica, certaines routes ne sont jamais vraiment terminées.

Elles commencent dans un village, disparaissent sous la végétation, traversent une rivière, grimpent une montagne… puis se perdent dans la jungle.

C'est sur l'une de ces pistes que Mason Black avançait ce matin-là au volant de son fidèle compagnon : un Mack RD688S de 1990.

Trente-six ans avaient passé depuis sa sortie d'usine, mais le vieux camion refusait toujours de prendre sa retraite.

Son imposant moteur Mack E7 de 400 chevaux, associé à une boîte manuelle Mack à 12 rapports et à sa robuste suspension Camelback, avait été conçu pour une époque où les camions de chantier étaient construits comme des machines de guerre.

La peinture rouge était passée.

Les ailes portaient les cicatrices de milliers de kilomètres.

Le tableau de bord avait connu des générations de conducteurs.

Mais Mason connaissait chaque bruit de ce camion.

Il savait quand le moteur travaillait trop.

Il savait quand la boîte demandait un rapport inférieur.

Et surtout, il savait qu'il pouvait lui faire confiance.

À ses côtés, Diego souriait.

« Ton vieux Mack est plus têtu que toi. »

Mason éclata de rire.

« C'est pour ça qu'on s'entend si bien. »

Ils transportaient du matériel destiné à un village isolé de Santa Elena. La pluie des jours précédents avait transformé la piste en un mélange de boue, de pierres et de racines.

Puis, dans un virage serré, la montagne décida de changer les règles.

Une partie du terrain céda sous le poids du Mack.

Mason braqua.

Trop tard.

Le camion glissa.

Une roue quitta la piste.

Puis une deuxième.

Le vieux Mack bascula dans le ravin.

Quelques secondes plus tard, il s'immobilisa plusieurs mètres plus bas, prisonnier de la végétation et appuyé contre un arbre gigantesque.

Mason et Diego étaient vivants.

Blessés légèrement.

Mais coincés.

Au-dessus d'eux, les premières voix apparurent.

Les villageois étaient descendus dans le ravin.

Ils apportaient de l'eau, des cordes, des couvertures et tout ce qu'ils avaient pu trouver.

Personne ne leur demanda combien ils pouvaient payer.

Personne ne demanda qui ils étaient.

Ils avaient besoin d'aide. C'était suffisant.

Puis, plusieurs heures plus tard, un bruit profond se fit entendre dans la montagne.

Pas celui d'un camion.

Pas celui d'un hélicoptère.

Un grondement mécanique venu d'une autre époque.

Une vieille Caterpillar 225 de 1985 apparaissait au sommet du chemin.

Une machine de près de 21 tonnes, équipée d'un moteur d'environ 93 kW et conçue à l'origine comme une pelle hydraulique sur chenilles.

Ses chenilles mordaient la terre humide.

Son énorme flèche se dressait au-dessus de la jungle.

Pour cette opération exceptionnelle, elle allait devenir le cœur du dispositif de récupération.

Diego regarda Mason.

« Tu vois ça ? »

Mason sourit malgré la douleur.

« Je crois que ton café va devoir attendre. »

Les villageois dégagèrent le terrain.

Les hommes installèrent les câbles.

La Caterpillar se positionna lentement au bord du ravin.

Pendant quelques minutes, personne ne parla.

Le silence de la jungle était seulement interrompu par le grondement du vieux moteur diesel.

Puis le signal fut donné.

La flèche se tendit.

Les câbles prirent leur charge.

Le Mack bougea.

Un centimètre.

Puis deux.

Les villageois retenaient leur souffle.

La Caterpillar avançait avec une lenteur presque majestueuse, ses chenilles s'enfonçant dans la terre tandis que le vieux Mack semblait résister une dernière fois à la montagne.

Puis soudain…

Le camion remonta.

Les applaudissements éclatèrent dans toute la vallée.

Mason, assis sur une civière, regardait son vieux compagnon sortir du ravin.

Le Mack était cabossé.

Le pare-brise fissuré.

Une aile arrachée.

Mais son moteur tournait encore.

Diego s'approcha.

« Il est vivant. »

Mason regarda le camion.

« Bien sûr qu'il est vivant. Il est Mack. »

Les deux hommes éclatèrent de rire.

Quelques heures plus tard, ils furent conduits au dispensaire.

Quelques points de suture.

Des contusions.

Une épaule douloureuse pour Mason.

Rien de grave.

Mais cette journée allait changer quelque chose.

Car Mason avait toujours cru que les machines étaient les véritables héroïnes des grandes aventures.

Ce jour-là, il comprit que les machines ne faisaient que prolonger la volonté des hommes.

Le vieux Mack avait résisté.

La Caterpillar avait travaillé.

Mais ce sont les villageois qui étaient descendus dans le ravin.

Ce sont eux qui avaient tendu les premières mains.

Quelques semaines plus tard, Mason revint à Santa Elena.

Son Mack avait été réparé.

La vieille Caterpillar 225 était toujours là, couverte de boue, comme si rien ne s'était passé.

Les villageois avaient préparé un repas.

Mason leva son verre.

« Au Mack. »

Diego ajouta :

« À la Caterpillar. »

Un villageois sourit.

« Et aux hommes qui les conduisent. »

Un silence.

Puis Mason répondit :

« Non. À ceux qui viennent vous chercher quand vous tombez. »

Le soleil disparaissait derrière les montagnes.

Le vieux Mack redémarra.

Son moteur de 400 chevaux gronda dans la vallée.

La Caterpillar resta derrière eux, immobile sous les arbres.

Deux machines nées à une époque différente.

Deux témoins d'une même aventure.

Et quelque part entre la jungle, la boue et les montagnes du Costa Rica, Mason Black venait d'apprendre que la plus belle puissance du monde ne se mesure ni en chevaux, ni en tonnes, ni en capacité de levage.

Elle se mesure à la distance qu'un homme est prêt à parcourir pour venir chercher son ami.

PURA VIDA.
Section Mason Black NJC. © 

"LE COSTA RICA — Là où la jungle rencontre l’aventure"

Coincé entre la mer des Caraïbes et l'océan Pacifique, le Costa Rica est un petit territoire d'à peine 51 000 km² qui rassemble une extraordinaire diversité de paysages : volcans, montagnes, forêts tropicales, plages, rivières tumultueuses et vallées couvertes d'une végétation presque irréelle. La géographie montagneuse crée une succession de climats et de paysages étonnamment différents sur une superficie pourtant réduite.

Avec environ 5,15 millions d'habitants, le pays reste relativement peu peuplé à l'échelle du continent. La majorité de la population vit autour de la Vallée Centrale et de San José, tandis que de vastes régions demeurent dominées par la forêt, les montagnes et les espaces naturels.

Mais le Costa Rica possède une richesse qui ne se mesure pas seulement en kilomètres carrés.

Il est devenu l'un des grands symboles mondiaux de la protection de la nature. Ses forêts, sa biodiversité exceptionnelle, ses volcans et ses parcs nationaux constituent une partie essentielle de son identité. La préservation des écosystèmes et la reforestation occupent une place importante dans le modèle de développement du pays.

Une histoire différente

Indépendant de l'Espagne depuis 1821, le Costa Rica a progressivement construit une identité politique singulière en Amérique centrale. Après une courte guerre civile en 1948, le pays adopta une nouvelle Constitution en 1949 et prit une décision devenue emblématique : abolir son armée permanente.

Depuis, la démocratie et les institutions civiles occupent une place centrale dans la vie nationale. Le Costa Rica est aujourd'hui une république présidentielle démocratique, avec une longue tradition de stabilité politique. Il est également membre de l'OCDE depuis 2021.

Mais pour comprendre véritablement le Costa Rica, il faut écouter deux mots que l'on entend partout :

« Pura vida. »

Bien plus qu'une simple expression, ces mots traduisent une manière de vivre : apprécier le moment, accueillir les autres avec chaleur, rester proche de la nature et accepter que la vie puisse parfois prendre un autre chemin que celui prévu.

La culture costaricienne mélange héritage espagnol, traditions locales et influences afro-caribéennes et indigènes. Le café, les marchés, la cuisine familiale, les fêtes populaires, la musique et surtout le sens de l'accueil font partie de cette identité.
R.E.News© info NJC.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Img 65 September 2026  OFF ROAD SECTION 1- English

Each month a new story, a different country, different machines

Old Machines, the Mountain, and a Friendship Forged in Costa Rica

Da8c38ee 9455 46ee b5f0 ba6e172708f5Image- creation R.E.News© via IA chat GPT

In Costa Rica, some roads never truly end.

They begin in a village, disappear beneath the vegetation, cross a river, climb a mountain… and then vanish into the jungle.

It was on one of these tracks that Mason Black was driving his trusty companion that morning: a 1990 Mack RD688S.

Thirty-six years had passed since it rolled off the assembly line, but the old truck still refused to retire.

Its imposing 400-horsepower Mack E7 engine, coupled with a 12-speed Mack manual transmission and its robust Camelback suspension, had been designed for an era when construction trucks were built like war machines.

The red paint had faded.

The fenders bore the scars of thousands of miles.

The dashboard had seen generations of drivers.

But Mason knew every sound this truck made.

He knew when the engine was working too hard.

He knew when the transmission needed a lower gear.

And most importantly, he knew he could trust it.

Beside him, Diego smiled.

"Your old Mack is more stubborn than you."

Mason burst out laughing.

"That's why we get along so well."

They were hauling supplies to a remote village in Santa Elena. The rain of the previous days had turned the track into a mix of mud, rocks, and roots.

Then, on a sharp turn, the mountain decided to change the rules.

Part of the terrain gave way under the weight of the Mack.

Mason swerved.

Too late.

The truck skidded.

One wheel left the track.

Then a second.

The old Mack toppled into the ravine.

A few seconds later, he came to a stop several meters below, trapped by the vegetation and leaning against a gigantic tree.

Mason and Diego were alive.

Slightly injured.

But trapped.

Above them, the first voices could be heard.

The villagers had come down into the ravine.

They were bringing water, ropes, blankets, and anything else they could find.

No one asked them how much they could pay.

No one asked who they were.

They needed help. That was enough.

Then, several hours later, a deep sound echoed through the mountains.

Not the sound of a truck.

Not the sound of a helicopter.

A mechanical rumble from another era.

An old 1985 Caterpillar 225 appeared at the top of the path.

A machine weighing nearly 21 tons, equipped with an engine of approximately 93 kW and originally designed as a tracked hydraulic excavator.

Its tracks bit into the damp earth.

Its enormous boom rose above the jungle.

For this exceptional operation, it would become the heart of the recovery operation.

Diego looked at Mason.

"You see that?"

Mason smiled despite the pain.

"I think your coffee will have to wait."

The villagers cleared the area.

The men installed the cables.

The Caterpillar slowly positioned itself at the edge of the ravine.

For a few minutes, no one spoke.

The silence of the jungle was broken only by the rumble of the old diesel engine.

Then the signal was given.

The boom extended.

The cables took on their load.

The Mack moved.

One centimeter.

Then two.

The villagers held their breath.

The Caterpillar advanced with an almost majestic slowness, its tracks sinking into the earth as the old Mack seemed to resist the mountain one last time.

Then suddenly…

The truck climbed back up.

Applause erupted throughout the valley.

Mason, sitting on a stretcher, watched his old friend emerge from the ravine.

The Mack was dented.

The windshield was cracked.

A fender was torn off.

But its engine was still running.

Diego approached.

"He's alive."

Mason looked at the truck.

"Of course he's alive. He's Mack."

The two men burst out laughing.

A few hours later, they were taken to the clinic.

A few stitches.

Some bruises.

A sore shoulder for Mason.

Nothing serious.

But that day would change something.

Because Mason had always believed that machines were the true heroes of great adventures.

That day, he understood that machines merely extended the will of men.

The old Mack had held firm.

The Caterpillar had worked.

But it was the villagers who had gone down into the ravine.

They were the ones who had offered the first helping hands.

A few weeks later, Mason returned to Santa Elena.

His Mack had been repaired.

The old Caterpillar 225 was still there, covered in mud, as if nothing had happened.

The villagers had prepared a meal.

Mason raised his glass.

"To the Mack."

Diego added:

"To the Caterpillar."

A villager smiled.

"And to the men who drive them."

Silence.

Then Mason replied:

"No. To those who come to get you when you fall."

The sun was disappearing behind the mountains.

The old Mack started up again.

Its 400-horsepower engine roared through the valley.

The Caterpillar remained behind them, motionless beneath the trees.

Two machines born in different eras.

Two witnesses to the same adventure.

And somewhere between the jungle, the mud, and the mountains of Costa Rica, Mason Black had just learned that the greatest power in the world is measured neither in horsepower, nor in tons, nor in lifting capacity.

It is measured by the distance a man is willing to travel to come and get his friend.

PURA VIDA.
Mason Black Chapter NJC. ©

"COSTA RICA — Where the Jungle Meets Adventure"

Nestled between the Caribbean Sea and the Pacific Ocean, Costa Rica is a small country of barely 51,000 km² that boasts an extraordinary diversity of landscapes: volcanoes, mountains, rainforests, beaches, rushing rivers, and valleys covered in almost surreal vegetation. Its mountainous geography creates a succession of surprisingly different climates and landscapes within a relatively small area.

With approximately 5.15 million inhabitants, the country remains relatively sparsely populated by continental standards. The majority of the population lives around the Central Valley and San José, while vast regions remain dominated by forests, mountains, and natural areas.

But Costa Rica possesses a wealth that cannot be measured solely in square kilometers.

It has become one of the world's leading symbols of nature conservation. Its forests, exceptional biodiversity, volcanoes, and national parks are an essential part of its identity. Ecosystem preservation and reforestation play a significant role in the country's development model.

A Different History

Independent from Spain since 1821, Costa Rica has gradually built a unique political identity in Central America. After a brief civil war in 1948, the country adopted a new Constitution in 1949 and made a landmark decision: abolishing its standing army.

Since then, democracy and civil institutions have been central to national life. Costa Rica is now a democratic presidential republic with a long tradition of political stability. It has also been a member of the OECD since 2021.

But to truly understand Costa Rica, you must listen to two phrases you hear everywhere:

“Pura vida.” "

More than just an expression, these words convey a way of life: appreciating the moment, welcoming others warmly, staying close to nature, and accepting that life can sometimes take unexpected turns.

Costa Rican culture blends Spanish heritage, local traditions, and Afro-Caribbean and indigenous influences. Coffee, markets, home cooking, popular festivals, music, and above all, a strong sense of hospitality are all part of this identity.

R.E.News© info NJC.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Img 65 September 2026  OFF ROAD SECTION 1- NL

Elke maand een nieuw verhaal, een ander land, andere machines

Oude machines, de bergen en een vriendschap gesmeed in Costa Rica

Da8c38ee 9455 46ee b5f0 ba6e172708f5Image- creation R.E.News© via IA chat GPT

In Costa Rica eindigen sommige wegen nooit echt.

Ze beginnen in een dorp, verdwijnen onder de begroeiing, steken een rivier over, beklimmen een berg... en verdwijnen dan in de jungle.

Het was op zo'n pad dat Mason Black die ochtend met zijn trouwe metgezel reed: een Mack RD688S uit 1990.

Zesendertig jaar waren verstreken sinds hij van de lopende band rolde, maar de oude truck weigerde nog steeds met pensioen te gaan.

Zijn imposante 400 pk sterke Mack E7-motor, gekoppeld aan een handgeschakelde 12-versnellingsbak van Mack en zijn robuuste Camelback-vering, was ontworpen voor een tijdperk waarin bouwvoertuigen werden gebouwd als oorlogsmachines.

De rode lak was vervaagd.

De spatborden droegen de littekens van duizenden kilometers.

Het dashboard had generaties chauffeurs gezien.

Maar Mason kende elk geluid dat deze truck maakte.

Hij wist wanneer de motor te hard moest werken.

Hij wist wanneer de versnellingsbak een lagere versnelling nodig had.

En het allerbelangrijkste: hij wist dat hij erop kon vertrouwen.

Naast hem glimlachte Diego.

"Jouw oude Mack is eigenwijzer dan jij."

Mason barstte in lachen uit.

"Daarom kunnen we het zo goed met elkaar vinden."

Ze vervoerden voorraden naar een afgelegen dorp in Santa Elena. De regen van de afgelopen dagen had de weg veranderd in een mengsel van modder, stenen en wortels.

Toen, in een scherpe bocht, besloot de berg de regels te veranderen.

Een deel van de grond begaf het onder het gewicht van de Mack.

Mason week uit.

Te laat.

De truck slipte.

Een wiel verliet de weg.

Toen een tweede.

De oude Mack kantelde de ravijn in.

Een paar seconden later kwam hij enkele meters lager tot stilstand, ingesloten door de begroeiing en leunend tegen een gigantische boom.

Mason en Diego leefden nog.

Lichtgewond.

Maar gevangen.

Boven hen klonken de eerste stemmen.

De dorpelingen waren de ravijn ingedaald.

Ze brachten water, touwen, dekens en alles wat ze konden vinden.

Niemand vroeg hoeveel ze konden betalen.

Niemand vroeg wie ze waren.

Ze hadden hulp nodig. Dat was genoeg.

Enkele uren later galmde een diep geluid door de bergen.

Niet het geluid van een vrachtwagen.

Niet het geluid van een helikopter.

Een mechanisch gerommel uit een andere tijd.

Een oude Caterpillar 225 uit 1985 verscheen bovenaan het pad.

Een machine van bijna 21 ton, uitgerust met een motor van ongeveer 93 kW en oorspronkelijk ontworpen als een hydraulische rupsgraafmachine.

De rupsbanden grepen zich vast in de vochtige aarde.

De enorme giek stak boven de jungle uit.

Voor deze uitzonderlijke operatie zou het de spil van de bergingsoperatie worden.

Diego keek naar Mason.

"Zie je dat?"

Mason glimlachte ondanks de pijn.

"Ik denk dat je koffie nog even moet wachten."

De dorpelingen maakten het gebied vrij.

De mannen installeerden de kabels.

De Caterpillar positioneerde zich langzaam aan de rand van de kloof.

Een paar minuten lang sprak niemand.

De stilte van de jungle werd alleen verbroken door het gerommel van de oude dieselmotor.

Toen werd het signaal gegeven.

De arm schoof uit.

De kabels namen hun belasting op.

De Mack bewoog.

Een centimeter.

Toen twee.

De dorpelingen hielden hun adem in.

De Caterpillar rukte op met een bijna majestueuze traagheid, zijn rupsbanden zakten weg in de aarde terwijl de oude Mack zich voor de laatste keer tegen de berg leek te verzetten.

Toen plotseling…

De truck klom weer omhoog.

Applaus brak uit in de hele vallei.

Mason, zittend op een brancard, keek toe hoe zijn oude vriend uit de kloof tevoorschijn kwam.

De Mack had een deuk.

De voorruit was gebarsten.

Een spatbord was eraf gerukt.

Maar de motor liep nog.

Diego kwam dichterbij.

"Hij leeft nog."

Mason keek naar de truck.

"Natuurlijk leeft hij nog. Het is Mack."

De twee mannen barstten in lachen uit.

Een paar uur later werden ze naar de kliniek gebracht.

Een paar hechtingen.

Wat kneuzingen.

Een pijnlijke schouder voor Mason.

Niets ernstigs.

Maar die dag zou iets veranderen.

Want Mason had altijd geloofd dat machines de ware helden van grote avonturen waren.

Die dag begreep hij dat machines slechts de wil van de mens versterkten.

De oude Mack had standgehouden.

De Caterpillar had gewerkt.

Maar het waren de dorpelingen die de ravijn in waren gegaan.

Zij waren degenen die als eersten hulp hadden geboden.

Een paar weken later keerde Mason terug naar Santa Elena.

Zijn Mack was gerepareerd.

De oude Caterpillar 225 stond er nog steeds, onder de modder, alsof er niets gebeurd was.

De dorpelingen hadden een maaltijd klaargemaakt.

Mason hief zijn glas.

"Op de Mack."

Diego voegde eraan toe:

"Op de Caterpillar."

Een dorpeling glimlachte.

"En voor de mannen die ze besturen."

Stilte.

Toen antwoordde Mason:

"Nee. Voor degenen die je komen halen als je valt."

De zon verdween achter de bergen.

De oude Mack startte weer.

Zijn 400 pk sterke motor brulde door de vallei.

De Caterpillar bleef achter, roerloos onder de bomen.

Twee machines geboren in verschillende tijdperken.

Twee getuigen van hetzelfde avontuur.

En ergens tussen de jungle, de modder en de bergen van Costa Rica had Mason Black net geleerd dat de grootste kracht ter wereld niet wordt gemeten in pk's, noch in tonnen, noch in hefvermogen.

Het wordt gemeten aan de afstand die een man bereid is af te leggen om zijn vriend te komen halen.

PURA VIDA.

Mason Black Chapter NJC. ©

"COSTA RICA — Waar de jungle avontuur ontmoet"

Costa Rica, gelegen tussen de Caribische Zee en de Stille Oceaan, is een klein land van amper 51.000 km² dat een buitengewone diversiteit aan landschappen kent: vulkanen, bergen, regenwouden, stranden, kolkende rivieren en valleien bedekt met bijna surrealistische vegetatie. De bergachtige geografie zorgt voor een opeenvolging van verrassend verschillende klimaten en landschappen binnen een relatief klein gebied.

Met ongeveer 5,15 miljoen inwoners is het land, naar continentale maatstaven, relatief dunbevolkt. Het grootste deel van de bevolking woont rond de Centrale Vallei en San José, terwijl uitgestrekte gebieden worden gedomineerd door bossen, bergen en natuurgebieden.

Maar Costa Rica bezit een rijkdom die niet alleen in vierkante kilometers kan worden gemeten.

Het is uitgegroeid tot een van 's werelds belangrijkste symbolen van natuurbehoud. De bossen, de uitzonderlijke biodiversiteit, de vulkanen en de nationale parken vormen een essentieel onderdeel van de identiteit van het land. Behoud van ecosystemen en herbebossing spelen een belangrijke rol in het ontwikkelingsmodel van Costa Rica.

Een andere geschiedenis

Costa Rica, onafhankelijk van Spanje sinds 1821, heeft geleidelijk een unieke politieke identiteit in Centraal-Amerika opgebouwd. Na een korte burgeroorlog in 1948 nam het land in 1949 een nieuwe grondwet aan en nam een ​​baanbrekende beslissing: de afschaffing van het staande leger.

Sindsdien staan ​​democratie en burgerlijke instellingen centraal in het nationale leven. Costa Rica is nu een democratische presidentiële republiek met een lange traditie van politieke stabiliteit. Het land is sinds 2021 ook lid van de OESO.

Maar om Costa Rica echt te begrijpen, moet je luisteren naar twee uitdrukkingen die je overal hoort:

"Pura vida." "

Deze woorden zijn meer dan alleen een uitdrukking; ze belichamen een manier van leven: het moment waarderen, anderen hartelijk verwelkomen, dicht bij de natuur blijven en accepteren dat het leven soms onverwachte wendingen kan nemen.

De Costa Ricaanse cultuur is een mengeling van Spaans erfgoed, lokale tradities en Afro-Caribische en inheemse invloeden. Koffie, markten, huisgemaakte gerechten, populaire festivals, muziek en bovenal een sterk gevoel van gastvrijheid maken allemaal deel uit van deze identiteit.

R.E.News© info NJC.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Date de dernière mise à jour : 01/09/2026

  • 4 votes. Moyenne 5 sur 5.